Blog Tuudi.net

Już raz pisałem o wyższości wojska zawodowego nad wojskiem poborowym, wywiązała się wtedy dyskusja na trochę inny temat. Teraz myślę iż będzie inaczej ;)

Na początek o absurdach biurokracji.
Czytać (i pisać) ze zrozumieniem uczą już w podstawówce. Najwyraźniej członkowie Powiatowej Komisji Lekarskiej mają problem z tak podstawowymi sprawami.

http://i41.tinypic.com/2604dir.jpg

Z ów dokumentu który dostałem do domu jasno wynika, że powinienem zabrać ze sobą:
- zdjęcie 3×4
- zaświadczenie ze szkoły o pobieraniu nauki (na upartego legitymacja szkolna jest także takim dokumentem) lub świadectwo z gimnazjum oraz świadectwo ukończenia klasy II (w moim przypadku), poświadczające mój poziom wykształcenia. Proste.

Czytaj dalej »

Czy ogłaszanie żałoby narodowej posiada głębszy sens ? Czy jest tylko populistycznym przejawem troski prezydenta o tragedię innych ludzi ? A może odzwierciedleniem oczekiwań obywateli ?
Jakikolwiek byłby powód, jedno jest pewne, żałoby narodowe w Polsce nie są podbudowane głębsza refleksją, są płaskie i cienkie jak naleśnik.

Czy w ogóle jest żałoba:

„Stan emocjonalny stanowiący proces przystosowania po stracie oraz zwyczaj mający na celu oddaniu szacunku osobie zmarłej, manifestowany przez osoby, z którymi była ona związana, zazwyczaj przez noszenie czarnych ubrań, oraz przez powstrzymywanie się od korzystania z rozrywki, najczęściej od tańca i picia alkoholu”

Na czas ogłoszenia żałoby narodowej, flagi na budynkach państwowych opuszczone są do połowy, telewizja powinna ograniczyć nadawanie programów rozrywkowych, zazwyczaj odwołuje się imprezy masowe…

… aż do momentu odwołania żałoby, czyli określonej godziny. Minutkę po: ‘hulaj dusza piekła nie ma’.

Maturzyści czekali na godzinę 19:01 aby tylko rozpocząć zabawę studniówkową. Czyżby o 18:58 byli jeszcze pogrążeni w żałobie? ‘Minutowe’ traktowanie tego okresu, naraża i nas i żałobę na ośmieszenie.

Zastawaniem się, jaki sens miało ogłoszenie żałoby po ostatniej tragedii lotniczej. Bez cienia wątpliwości śmierć 20 osób jest czymś strasznym dla ich rodzin. Czy oprócz bliskich zmarłych, ich kolegów – żołnierzy, i kilku polityków z opuszczonymi głowami, ktoś głębiej przejął się tą tragedią?

„No tak, szkoda ich. W taki sposób zginąć” – myśleliśmy. ‘bez’ czy ‘z’ żałobą, nasz sposób postrzegania tragedii był taki sam. Większość obywateli jest i tak obojętna, lub wręcz wrogo nastawiona do żałoby. Przecież odwołano na 3 dni imprezy masowe… W ten sposób możemy ryzykować pamięć Zmarłych, czyniąc coś, co jest odwrotne w skutkach do zamierzonego planu.

Ostatnie żałoby w Polsce (nie licząc śmierci JPII) nie mają charakteru masowego. Ludzie przyzwyczaili się do śmierci innych, częstych dramatów, katastrof. Smutne piosenki w radiu, czarny znaczek u góry ekranu telewizora… Ofiary katastrof zasłużyły na pamięć i uznanie Polaków. Tego nie zapewni im sztucznie wykreowana żałoba. Ten stan musi być w środku nas, nie na ekranach telewizorów, czy ustach polityków. W tylko ten sposób zapewniamy pamięć Zmarłym.

Polacy zauważają populistyczny charakter tego wydarzenia. Politycy chcą kreować swój wizerunek kosztem tragedii innych. Prezydent, premier dobrodusznie obiecują pomoc materialną…

Dlaczego ofiary codziennych wypadków drogowych nie dostają zapomogi od rządu ? Czy 26 ofiar w autobusie w Vizille koło Grenoble było innymi obywatelami od Pana Józia i Pani Krystyny którzy zginęli na drodze koło Krakowa? Czy śmierć 19 oficerów jest naprawdę bardziej „wzniosła” od straty 2 szeregowców podczas ćwiczeń wojskowych ?

…z wypadku na poligonie nie można stworzyć wydarzenia medialnego…

Dlaczego tak czarno?
Dla uczczenia ludzi, którzy dzisiaj zginęli na drogach, w kopalniach, czy pod zawalonym dachem…

Ukradliście kiedyś rower? Nie? Ja tak.
Dosłownie na oczach setek przechodniów, którzy śmiali się widząc mnie z metrowymi nożycami do cięcia metalowych prętów. Przez 20 minut szarpałem się z cholernym zapięciem. Trzech rosłych mężczyzn przyszło do mnie oferując swoją pomoc. Oczywiście skorzystałem. Starszy facet podszedł pytając się, dlaczego kradnę rower, odpowiedziałem – „bo mi się podoba„. Uśmiechnięty wrócił do samochodu…
Na szczęście nie do końca chciałem go ukraść. Był to po prostu mój rower.

Nie wiem, czy tą historię już Wam opowiadałem. Dziś przypomniała mi się wychodząc z basenu i widząc duuużo rowerów. A więc.
Zdarzyła się rok temu, na początku wakacji. Z Radosławem byłem na Żabce. Ziestety kluczyk z zapięcia do roweru niefortunnie się skrzywił. Byłem zmuszony zastosować metodę „brutal force”, aby odzyskać mój rower.
„Gołymi rękami nic nie zdziałam” – pomyślałem, rozglądając się wokoło. Na szczęście Żabka byłe jeszcze z tracie rozbudowy…
Miły Pan z ekipy budowlanej bez szczegółowych pytań, dał mi profesjonalne nożyce do prętów, mówiąc – „jak będziesz jeszcze czegoś potrzebował, to przyjdź„.
Zatrważający jest fakt i praktycznie NIKT z obserwujących mój spektakl nie zareagował. Nie widzieli przecież czyj jest ten rower. Równie dobrze mógł on być od osoby która 10 minut temu weszła na Żabkę i niczego nie świadoma opalała się. Podczas gdy ja dokonywałem niecnych czynów. Któż to wiedział…

Radosław stwierdził, iż jak będzie kandydował na prezydenta, historyjka ta, często będzie się pojawiać na Jego ustach. Dlaczego? Jako przykład biernej postawy społeczeństwa na niewątpliwe łamanie prawa. Radek przychylności wyborców przez to nie zyska, ludzi nie zmieni, ale będzie się Go cenić na dosłowność.
Szczerze mówiąc, nie sam nie wiem jakbym się zachował widząc osobę piłującą np. łańcuch, którym jest zabezpieczony rower…
Ktoś pomyśli sobie „złodziej nie jest na tyle tępy, aby kraść coś na oczach setek ludzi„. Może jednak łatwiej jest stwarzać pozory legalności, niż pod osłoną nocy wkradać się do kogoś piwnicy czy garażu.
Chcecie szybko się wzbogacić ? Pod Żabką za 10 minut [przy dobrych wiatrach] nawet 1000 złotych ;)

Witamy czytelników gazety „Twój Klej”!
Dziś przeprowadzimy wywiad z Krzyśkiem, który już od 4 miesięcy drąży dziurę w ławce.

Redakcja: Powiedz nam, skąd wzięła się u Ciebie pasja drążenia dziur?
Krzysiek: jak to powiedzieć… Już od szkoły podstawowej czułem pociąg do wszelkiego rodzaju narzędzi „kopiących”. Cóż rzec, do dziś zostało.

R: Opowiedz nam o swoich narzędziach.
K: Moim podstawowym narzędziem jest poklejony klejem SUPER GLUE cyrkiel. Jest to uniwersalne narzędzie, sprawdzające się w każdej sytuacji. Innymi razy korzystam z korkociągu, długopisu czy nawet linijki. Wszystko dobre cokolwiek twarde.

R: Krążą plotki, że to Twoja mama naprawia twoje narzędzia.
K: Jest to nieprawda. Moja mamusia raz skleiła mi cyrkiel, na dodatek nie była to fachowa praca, ponieważ pęknął on po miesiącu używania. W skrócie, raczej nie naprawiam swoich sprzętów, częściej adaptuje nowe narzędzia. Poniekąd klej jest drogi nie zawsze skuteczny, a mi zależy na trwałości i skuteczności. W ostateczności czytelnikom Twojego Kleju polecam specyfik „Super Glue” z jedną gwiazdką. Szybko i w miarę fachowo.

R: Istnieje taki zawód „drążacz” ?
K: Oczywiście. Skończyłem 4 letnie studia na Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie, na kierunku :”Wydobycia odkrywkowe”, później półroczny kurs „Drążenie wysokociśnieniowe” organizowany przez Politechnikę Lubelską. Posiadam także 10 letnie doświadczenie zawodowe. Można powiedzieć, że jestem najlepszy w swoim zawodzie.

R: Gratulujemy sukcesów w pracy. Opowiedz o swoim zawodzie, jak zarabiasz na życie?
K: Wbrew pozorom na drążaczy jest bardzo duży popyt. Przykładowo, moim ostatnim zleceniem było wydrążenie dziury w szafie o promieniu 13,548 cm kształcie trójkąta o kącie ostrym równym sinusowi alfa 0,256841. Jak widać ludziom pomysłów nie brakuje a ja przez to mam pracę. Odpowiadając na kolejne pytanie, za usługę drążenia zazwyczaj inkasuje koło 128 złotych. Wszystko zależy od stopnia zaawansowania prac.

R: Jaka była Twoja najbardziej zaawansowana technologicznie dziura?
K: Szczegółów nie mogę zdradzić. Powiem jedynie tyle, za wykonanie jej zajęło mi 39 dni, i musiałem skorzystać z pomocy Adama D., który specjalnie dla mnie napisał w Pascalu program obliczający kąty figury i sumę obciążenia przypadającego na 1 cm powierzchni drewna.
/od redakcji: krążą plotki, że wzory wykorzystane w programie zostały wyprowadzone osobiście przez Panią Prof. Chmielnicką, co świadczy o bardzo wysokim poziomie zaawansowania technologicznego prowadzonych prac/
Drobna pomyłka mogła się skończyć tragicznie. Na szczęście wszystko się trzymie, aż do dziś. W owym zajęciu używałem cyrkla o igle wytopionej z wysoko szlachetnego tytanu z igłą o średnicy główki 94 nanomertów.

R: Jesteśmy pełni podziwu dla Twojej jakże unikatowej pracy. Czegoż można Ci życzyć?
K: Dziury aż do Chin.

R: Więc życzymy Ci dziury aż do Chin. Dziękujemy za wywiad.
K: Ja też dziękuje. Do widzenia ;)