fot. us.edu.pl

Od pierwszego października nie będzie już stypendium za wyniki w nauce. Zastąpi je stypendium rektora, które pobierać będzie mogło nie więcej niż 10% uczących się. Dotychczas pula pieniędzy przeznaczona na stypendia była dzielona po równo: 50% na socjalne i 50% na naukowe. Od nowego roku akademickiego proporcje te zostaną zmienione: 60% na stypendia socjalne i 40% na resztę, czyli naukowe, artystyczne i sportowe.

W praktyce oznacza to, że liczba studentów pobierających stypendium naukowe zmniejszy się z  240 tys. do 190 tys. Statystycznie rzecz ujmując: co piąty student straci stypendium naukowe.  Podobno w przyrodzie nic nie ginie. Na uczelniach wyższych będzie podobnie : co zabiorą zdolnym – dostaną biedni.  

Jak już wielokrotnie pisałem na blogu: nie jestem zwolennikiem całkowitego zniesienia stypendiów socjalnych – istnieje część studentów, których sytuacja materialna jest kiepska – takim osobom należy pomóc. Lecz pomoc ta nie może być oderwana od wyników w nauce! Skandaliczne jest pobieranie stypendium socjalnego za sam fakt studiowania. Proponuje wprowadzenie progu ocen, od którego można ubiegać się o pomoc finansową. Próg ten oczywiście nie może być za wysoki – sugeruję 0,01 powyżej średniej ocen wszystkich studentów uczących się na danej specjalizacji/roku. Chyba nie jest tak trudno być „przeciętnym +0,01″ studentem ?

Wraz z reformą systemu stypendialnego musi iść w parze rozbudowanie systemu pożyczek studenckich. Bardzo ciekawie sprawa rozwiązana jest w Walii, gdzie każdy student, aby opłacić edukację wyższą bierze pożyczkę, którą spłaca, jeżeli jego dochody po podjęciu pracy zarobkowej przekroczą określony próg. Jest to także dobra metoda statystyczna – od razu można zauważyć, studenci których kierunków i uczelni przekraczają próg, a więc są dobrze przygotowani do wkroczenia w życie zawodowe.

Zastanawiam się, kiedy minie ta zaskakująca mentalność, która powoduje, że bardziej wspiera się ubogich, zamiast zdolnych. Czyż na uniwersytetach nie powinno się robić nauki? Pomagajmy młodym studentom w pracach naukowych, badaniach, eksperymentach a pomoc społeczną zostawmy innym instytucjom.

Zmotywował mnie do tego artykuł w Gazecie Wyborczej opisujący historię Karoliny, której rodzina po śmierci ojca zdecydowała się oddać jego narządy chorym, których mógł uratować tylko przeszczep. Dziewczyna usłyszała wówczas od kolegów z gimnazjum, że… sprzedała tatę.

I dlatego potrzebne są akcje, które będą uświadamiać ludzi, iż przeszczep organów nie może kojarzyć się tylko z czarnym rynkiem, na którym można sprzedać swoją nerkę! Chylę czoła przed Karoliną, która z śmierci bardzo bliskiej osoby wyciągnęła pozytywny pierwiastek – organy, które już na nic nie przydają zmarłej osobie, uratują życie komuś innemu!

Chciałbym przekonać Was do podpisania oświadczenia woli – dokumentu informującego o chęci przekazania w krytycznym momencie swoich organów do transplantacji. Ja sam oświadczenie wypisałem i od ponad 3 miesięcy noszę w portfelu – to nic nie kosztuje, a zmienić może naprawdę wiele.

Przydatne linki:

• http://www.przeszczep.pl/?a=temat&id=120 – oświadczenie woli do ściągnięcia i wydrukowania oraz kompendium wiedzy o przeszczepach.

• http://www.przeszczep.pl/edukacja/?a=tekst&id=116 – krótka relacja z praktyk modelowych pt. „Transplantacja- jestem na TAK”, które odbyły się w Szkole Zarządzania Uniwersytetu Śląskiego – czyli tam, gdzie studiuję. Niech Was nie przeraża mała liczba słuchaczy – akcja trafiła do o wielu więcej osób ;)

12-letni uczeń jednej z brytyjskich szkół, został zawieszony za nielegalne rozprowadzanie wśród kolegów chipsów. Nastoletni dealer złamał w ten sposób zakaz sprzedaży na terenie szkoły tuczącego jedzenia. Przepis zaleciło brytyjskie ministerstwo edukacji, by przeciwdziałać problemowi nadwagi wśród młodzieży.

Dla mnie – ekonomisty, chłopak jest wybitny. Znalazł niszę rynkową, zainwestował w produkt i zaczął go sprzedawać o 50 pensów drożej niż w sklepie. Przypuszczam, iż na brak klientów narzekać nie mógł – młode społeczeństwo spragnione czispów, garnie się do tych smakowitych i chrupiących przekąsek.

Pomijając aspekt ekonomiczno przedsiębiorczy całego wydarzenia, należy spojrzeć na to ze strony społecznej. W Wielkiej Brytanii, otyłość stała się problemem społecznym, nic więc dziwnego, że rząd spróbuje przeciwdziałać tej chorobie. Lecz jak już nie raz wspominałem, zadaniem rządu nie jest wychowywanie dzieci! To rodzice od najmłodszych już lat muszą dziecku tłumaczyć zasady zdrowego odżywiania – to jabłko czy jogurt powinny być zagryzką pomiędzy posiłkami, a nie paczka chipsów lub tabliczka czekolady.

Ojciec i matka często idą na łatwiznę, dają dziecku rano 10 zł i mówią: „kup sobie coś do jedzenia, byle nie chrupki lub batona”. Logiczne jest, że dziecko samo sobie nie kupi bułki, soku, jabłka czy mandarynki. Będąc pod presją swoich rówieśników będzie jadło niezdrowe i (do końca nie jestem przekonany czy) smaczne dla niego rzeczy. To rodzice mają dziecku rano przygotować bułkę z szynką i jako podwieczorek dać owoc do szkolnego tornistra! Tak banalnie prosty zabieg może wyrobić w dziecku zasady zdrowego odżywiania.

‘Zakaz’ – sam w sobie, rzadko spełnia zamierzona rolę. Reguła niedostępności polega na przypisywaniu większej wartości tym produktom, które są dla ludzi niedostępne. Nieosiągalność oznacza utratę swobody działań i wyboru, co wywołuje nasz opór. Wyniki badań przekonują, że ograniczenie dostępu do jakiegoś dobra powoduje, że ludzie widzą je w lepszym świetle i bardziej pragną je posiadać (1). Dlatego bardziej efektywnym rozwiązaniem wydaje się być pokazanie alternatywy, która będzie zarówno smaczna jak i zdrowa. Któż z nas nie lubi sałatki owocowej ? Dlaczego więc sałatki owocowe nie są sprzedawane w szkolnych sklepikach ?

Pozostaje jednak pytanie: „Czy szkoła dobrze zrobiła zawieszając chłopaka z prawach ucznia?”. Myślę, że tak. Pomimo, iż stanowione przez rząd Wielkiej Brytanii prawo, z mojego punktu widzenia jest co najmniej idiotyczne, dzieci od najmłodszych lat powinny wiedzieć, iż nie mogą bezkarnie łamać zasad. Z drugiej strony natomiast, ustawodawca powinien stanowić prawo w taki sposób, aby nie miała miejsce tak paradoksalna sytuacja, jak ta przedstawiona powyżej.

Jak zawsze czekam na Waszą opinię. Czy szkoły dobrze robią, zakazując sprzedaży „niezdrowych” artykułów?

PS Świątecznie zrobiło się na blogu za sprawą Zabka, który przygotował zimowe logo. Serdecznie mu za to dziękuję! Dwudziestostopniowe mrozy idą do Polski, więc czym prędzej wyciągam ciepły szalik i rękawiczki.
Przypominam także o podstronie http://tuudi.net/facebook/ :)

(1).Robert B. Cialdini. Wywieranie wpływu na ludzi.

Sprawa jest już stosunkowo stara i dotyczy wypowiedzi Joanny Senyszyn, która twierdzi, iż wieszanie krzyży w szkołach jest sprzeczne z Polską konstytucją, która gwarantuje rozdzielenie państwa i Kościoła Katolickiego na płaszczyźnie publicznej.

O podobnej sytuacji pisałem już w czerwcu, więc nie widzę potrzeby aby się powtarzać. Zainteresowanych odsyłam bezpośrednio: http://tuudi.net/2009/06/18/pingwinki/

Pracowity tydzień. Dziś to by było na tyle.

Długo wahałem się, czy pisać komentarz dotyczący powyższego listu. Jednak się przełamałem ;-)

Obserwując finansowe problemy większości państwowych uczelni wyższych, kłopoty absolwentów z znalezieniem pracy, czy wreszcie kiepski poziom nauczania, muszę stwierdzić, iż popieram pomysł wprowadzenia opłat za studia. O tak, teraz słyszę krzyk tłumu: „Chcesz uniemożliwić edukację ludziom biednym lub nawet średniozamożnym. Bo tylko bogatych będzie stać posłać swoje dziecko na płatne dzienne studia”.

To oczywiście nieprawda. Ale po kolei.

W Polsce panuje błędne przekonanie, iż państwo MUSI edukować młodzież . Państwo MOŻE stwarzać możliwości edukacji młodych ludzi, jeśli oni tego sobie życzą. Studia wyższe powinny być przywilejem, nie obowiązkiem. Zdaję sobie sprawę, że po wprowadzaniu opłaty za studia wyższe, odsetek ludzi, których będzie stać na studiowanie będzie wynosił 20% może 30%. Rozwiązanie jest proste: Każdy student, przed rozpoczęciem nauki, będzie otrzymywał coś w rodzaju pożyczki na opłacenie semestru. Oczywiście nie do ręki, ale bezpośrednio na konto uczelni. Zdałeś semestr? Opłacamy Tobie kolejną część. Kiedy spłacisz dług? Klika lat po skończeniu studiów, o ile Twój dochód przekroczy określony próg.

I dochodzimy do magicznej kwestii – wysokości pensji po skończeniu studiów. Oczywiście każdy student chciałby, aby jego wypłata była nieco wyższa niż dwukrotność zasiłku dla bezrobotnych. Tym bardziej, że z przeciętnej pensji aż żal spłacać pożyczkę zaciągniętą podczas studiów… Dlatego studenci już podczas studiów powinni wymagać od swojej uczelni takich działań, aby po skończeniu edukacji byli atrakcyjni dla potencjalnych pracodawców. Presja ciążąca na władzach uczelni będzie tym większa, iż studenci będą świadomi, że to właśnie z ich pieniędzy uczelnia się utrzymuje! Przecież nikt nie chce płacić, za coś, co w przyszłości nie da mu utrzymania.

Drugi, trzeci kierunek studiów… Tutaj pojawia się pojecie kosztu alternatywnego. Czy jesteś w stanie zaryzykować stwierdzenie, iż drugi, wybrany przez Ciebie, kierunek studiów zwiększy na tyle Twoje możliwości na rynku pracy, że bez problemu spłacisz zadłużenie? A może jest to po prostu nieopłacalne i lepiej zaangażować się w kierunek wybrany na początku? Studenci – jako przyszła elita intelektualna państwa powinni umieć dokonywać racjonalnych i opłacalnych dla siebie wyborów, czyż nie ?
=====
Czy Waszym zdaniem zaproponowany przeze mnie system ma szansę sprawdzić się w rzeczywistości ? Czy poprawi on kondycję publicznych uczelni, niebezpośrednio sięgając do kieszeni studentów? A może zostawić tak, jak jest?