Fot. Dawid Chalimoniuk

Podczas jednej z konferencji naukowych, na zapleczu, miałem okazję brać udział w dyskusji, którą prowadził menager produkcji z Alstom Konstal z pewną profesor rachunkowości. Dyskurs był zacięty i interesujący, bo dotyczył sprawy najważniejszej: własności przedsiębiorstwa i konsekwencji, jakie z tego wynikają. Sędziwa już pani wykładowczyni  (zapewne jeszcze wychowana na myśli socjalistycznej), była zdania, iż kwestią zasadniczą nie jest własność przedsiębiorstwa, ale sposób w jaki jest zarządzane.

Młody menager odparł na to: „Czy wie pani co jest bodźcem  w prywatnych zakładach do poprawy konkurencyjności? Strach przed upadłością. W publicznych przedsiębiorstwach takiego strachu nie ma, bo stoją za nimi publiczne pieniądze, które nie pozwolą szpitalowi czy nierentownej kopalni upaść. Dlatego wszystko co publiczne jest mniej wydajne i konkurencyjne.”

Skąd taki wstęp z ekonomii normatywnej? Ano po przeczytaniu artykułu na katowickiej Gazecie nabrałem chęci aby podzielić się z Wami małą refleksją. Wcześniej cytat z wyżej zalinkowanego tekstu: „Kolorz jest pewien, że Łukaszczyk byłby dobrym szefem JSW. – Choć bardzo chciał, nie stanął na czele firmy wcześniej, bo nie zaskarbił sobie przychylności Waldemara Pawlaka – dodaje. Teraz sytuacja jest inna. Górnictwo kontroluje Tomasz Tomczykiewicz, szef śląskiej PO.”

Zygmunt Łukaszczyk to wojewoda śląski. Jeszcze. Bo chce być prezesem Jastrzębskiej Spółki Węglowej. Chce, to bardzo dobre stwierdzenie. Bo to nie od Łukaszczyka zależy, czy nim zostanie, czy nie. Nie zależy to także od tego, czy jego doświadczenie i umiejętności pozwalają przypuszczać, że sprawdzi się na stanowisku kierowniczym. To Pawlak lub Tomczykiewicz decydują o tym, kto będzie kierować spółką zatrudniającą ponad 26,4 tys. pracowników!

Czy to nie kuriozum, że najważniejsze decyzje, dotyczące jednej z największych polskich firm, podejmowane są na szczeblu rządowym, być może w oberwaniu od realiów ekonomicznych, kierując się kolesiostwem i osobistymi upodobaniami?

Napisał Tuudi. Menager, przyszły ekonomista, współwłaściciel JSW.

Na początku polecam Wam wczorajszy Wielki Test Wiedzy Ekonomicznej emitowany w TVP:

Jak już zobaczycie, przeczytajcie proszę króciutki artykuł: Wielka hipokryzja wiedzy ekonomicznej i odpowiedzcie sobie sami na pytanie: czy chcesz, aby z pieniędzy z Twojego abonamentu, Telewizja Polska kręciła propagandowe materiały, z których jasno wynika – Twój dług jest zły, nasz dobry -  bo PAŃSTWOWY ?!

PS. Aha, i nie chce słuchać, że w tytule mam błąd stylistyczny.

Jestem uczniem gimnazjum. Bardzo podoba mi się ten blog i liczę, że nadal będzie utrzymywany w tak ciekawych tematach. Są tam postawione tezy na trudne, ważne sprawy. Bardzo dziękuję i wyrażam uznanie. Czy da pan swój komentarz o utworzeniu nowego rządu?

Mateusza niestety muszę rozczarować, bo szczególnej opinii o nowym rządzie Donalda Tuska nie mam. Powtórzę natomiast to, co pisałem już kilkakrotnie na blogu – nie wierzę, że rząd PO jest w stanie przeprowadzić znaczące reformy. Pożyjemy, zobaczymy. Ostatecznie przyznacie mi rację.

Chciałbym natomiast odnieść się do expose premiera, a w szczególności do jednego fragmentu dotyczącego podwyższenia wieku emerytalnego. Spodziewałem się takiego kroku prędzej, czy później –  społeczeństwo starzeje się, zadłużenie ZUS wzrasta w zastraszającym tempie. I Donald Tusk ma rację – bez reformy system upadnie.

Nie jestem ekspertem w dziedzinie ubezpieczeń społecznych, aby proponować inne rozwiązanie w obecnej sytuacji. Chciałbym natomiast zwrócić Waszą uwagę na zasadniczy problem – jak bardzo absurdalny i niesprawiedliwy dla obywateli jest obecny system emerytalny.

Na początek krótkie wyliczenie.

Załóżmy, że zarabiamy w okolicach średniej krajowej – 3400 zł brutto, pracujemy około 40 lat, a oprocentowanie lokat długoterminowych może wynosić 4,5% w skali rocznej.

Biorąc pod uwagę powyższe i odkładając na lokatę bankową 12.22% obecnego wynagrodzenia (tyle właśnie wynosi składka emerytalna) z samych odsetek emerytura będzie wynosić 2091 zł miesięcznie. A na koncie bankowym pozostanie nadal 557.640 zł kapitału który mogą odziedziczyć nasze dzieci! (Źródło obliczeń: www.kapitalizm.org)

Więc ja się pytam: Gdzie do jasnej cholery są pieniądze, które pracownik (rzekomo) gromadził przez całe życie na koncie emerytalnym ?

A teraz do puenty.

Emerytura w wieku 67 lat jest bardzo na rękę rządzącym – któż dożyje tego wieku? A kto dożyje, to ile przeżyje? 3 lata? 5 lat? 7 lat? Skandalem jest, że polityk czy ekonomista będzie ustalał jaki wiek dla pracownika jest najlepszy, aby skończyć z pracą zarobkową. Dajmy ludziom możliwość decydowania o własnym życiu! Proponowany przeze mnie system  jest bardzo prosty: każdy powinien mieć możliwość odejścia na emeryturę w wieku, jaki sobie sam wybierze. Powinien oczywiście także zdawać sobie sprawę z oczywistego faktu, że po 10 latach pracy emerytura może wynosić 600 zł, po 20 latach 1100 zł, etc…

Jest to system bardzo praktyczny. Przykładowo:

• Jesteś górnikiem, napieprzasz na ścianie tak bardzo, że po 20 latach nie masz siły już na nic. Powinieneś zarabiać na tyle dużo, aby po 20 latach móc przejść na emeryturę. Kwestia zasadnicza: to Ty musisz zapracować na swoja emeryturę poprzez odpowiednio wysokie wynagrodzenie. Zakład pracy nie oferuje Ci aż tak dużej pensji? Masz problem. I najlepiej zmień zawód na mniej szkodliwy.

• Pan Władysław ma 61 lat, kiedyś prowadził działalność gospodarczą – dzisiaj gra pod mostem na skrzypcach, aby opłacić składkę ZUS i przejść na emeryturę. Jest to tragiczne, smutne i śmieszne zarazem. Czyż Pan Władysław nie powinien sam wybrać kiedy chce przejść na emeryturę?
  http://www.tvp.pl/3062226 Polecam reportaż od 25 minuty.

Teraz usiądź i zastanów się, jak bardzo okrada Cię państwo? A Ty jeszcze mu wierzysz?

CAS wyznacza Dzień Wolności Podatkowej ze wzoru:

źródło mises.pl

Przyjęta metodologia tłumaczona jest tym, iż państwo na swoje wydatki może przeznaczyć tylko to, co zabierze swoim obywatelom.

Kilka ciekawostek z przedstawionego raportu:

• Na skutek nierozsądnego postępowania obecnego oraz poprzednich rządów koszt obsługi długu publicznego w roku 2011 wyniesie blisko 38 mld zł tj. niemalże tyle, ile rząd przeznaczył łącznie na obronę narodową, bezpieczeństwo publiczne i wymiar sprawiedliwości, co jest podstawową funkcją normalnego oraz sprawnego państwa.
• Jak dowiadujemy się z listy 100 najbogatszych Polaków opublikowanej przez miesięcznik Forbes, pierwsza trójka wymienionych na niej osób oficjalnie ma rezydentury podatkowe w innych krajach. [Świadczy to o skomplikowanym i niesprzyjającym systemie podatkowym w Polsce - przyp. Tuudi]
• W związku z zadłużeniem rządu ponosimy rocznie koszt w wysokości 38 mld zł, a więc każdy obywatel pracuje prawie jedenaście dni rocznie na obsługę długów, które będą musiały zapłacić jego dzieci.

Warto z tego miejsca przypomnieć także niedawny raport Instytutu Globalizacji, z którego wynika, iż realne opodatkowanie pracownika wynosi aż 52% – z czego sama płaca jest obciążona 39,5% podatkiem dochodowym i składkami, natomiast reszta – 12,5% płacona jest w postaci podatku VAT, akcyzy itp. Do porównania, Amerykanie oddają tylko 23,6% swoich zarobków na rzecz państwa.

Jak się czujecie, widząc, że ponad połowę zarobionych przez Was pieniędzy zabiera Państwo? ;-)

Może rozpocząłem trochę filozoficznie, ale obiecuję –  trudno nie będzie.

Jadąc dziś w komunikacji miejskiej, zadałem sobie pytanie: czy firma przewozowa KZK GOP słusznie chce wprowadzić odpłatność za przejazdy dla osób powyżej 70. roku życia? Przypomnę: Dotychczas osoby starsze, na podstawie dowodu tożsamości mogą podróżować komunikacją miejską bez żadnych opłat. Niedawno, zarząd firmy w ramach szukania oszczędności i pozyskiwania nowych źródeł dochodu, zaproponował aby osoby powyżej 70. roku życia podróżowały nie za darmo, ale z 50% zniżką. Nową taryfę musi zatwierdzić jeszcze zgromadzenie związku.

Nie oszukujmy się, osoby powyżej 70. roku życia komunikacją miejską poruszają się coraz mniej – bo niewygodnie, bo ścisk, bo i dojść z przystanku trzeba. Jeśli więc osoby starsze nie korzystają z komunikacji często, dlaczego nie miałby płacić 1,5 zł za bilet? Wszakże to mniej niż 1 promil przeciętnej emerytury. Z drugiej strony, czy wprowadzając nawet ulgową odpłatność za przejazdy autobusami, nie skazujemy najstarszych o najniższych dochodach na egzystencję w czterech ścianach domu bez możliwości poruszania się po mieście? Jak to mówi moja babcia: „w domu się nie siedzi, w domu się umiera”…

Przykładowy protest emerytów.

Protest emerytów ?

Ważny do nadmienienia jest fakt, iż KZK GOP dobrało się do grupy społecznej, która nie potrafi walczyć o swoje interesy. Wyobraźmy sobie sytuację: studenci muszą płacić 100% ceny biletu. Jestem pewien, że w przeciągu kilku dni zorganizowałaby się ogromna demonstracja pod siedzibą firmy… Mimo najszczerszych chęci nie potrafię wyobrazić sobie protestów seniorów. Może blokowanie torów tramwajowych wózkami inwalidzkimi i kulami ortopedycznymi? Bez urazy oczywiście.

Zadajmy więc kolejne pytanie: czy w ramach społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw, przejazdy takie powinny być bezpłatne? Czy w ogóle istnieje pojęcie społecznej odpowiedzialności w przedsiębiorstwach państwowych? Bo skoro finansowane są z pieniędzy podatników, można nazwać to już socjalizmem… Gdzie kończy się społeczna odpowiedzialność, a zaczyna  się socjalizm w omawianym przypadku? Kto de facto jest społecznie odpowiedzialny, firma czy podatnicy?

Czy Waszym zdaniem, mając na uwadze powyższe i własne wnioski, osoby po 70. roku życia powinny  jeździć komunikacją miejską za darmo?

A może macie inne rozwiązanie zaistniałej sytuacji ?

Wczoraj dziewięciu (!) studentów  (związanych w mniejszym lub większym stopniu z Demokratycznym Zrzeszeniem Studentów) położyło się na ziemi przed rektoratem UŚ na ulicy Bankowej, protestując głównie przeciwko wprowadzeniu odpłatności za drugi kierunek studiów. Ich hasłem przewodnim było: „Studencie śląski, pożre cię proces boloński”.

Koordynatorka akcji, Dominika Brzozowska, I rok kulturoznawstwa na UŚ,  swój udział w akcji uzasadniła w następujący sposób:

„Martwi mnie, że w Polsce stypendia socjalne są tak niskie – zaledwie od 100 do 600 zł na miesiąc. Można za to co najwyżej kupić bilet miesięczny, zjeść kilka ciepłych posiłków na mieście i zrobić kilka kserówek. Nic dziwnego, że nawet studenci dziennych kierunków muszą dorabiać kosztem wykładów czy czasu spędzanego w bibliotece. Odbija się to na jakości naszego wykształcenia.” źródło

Przerażająca jest roszczeniowa postawa koleżanki Brzozowskiej. Ledwo co zaczęła studia, a już domaga się znacząco wysokiej zapomogi. Dominiko, pomyliłaś instytucje! Uniwersytet to nie MOPS. Zadaniem uczelni jest przekazać wiedzę, a nie utrzymywać studenta.

Policzmy:

Bilet miesięczny KZK – 50 zł. Klika ciepłych obiadów – 5 x 12 zł. Kilka kserówek 4x 15 zł. Co razem nam daje – 170 zł. Jeżeli Pani Brzozowskiej brakuje 170 zł na opłacenie wyżej wymienionych, proponuję podjąć pracę zarobkową. Dostając nawet stawkę minimalną 5,9 zł netto/h wystarczy pracować 29 godzin. Uważam, że dobrze wykorzystany jeden piątek + weekend w miesiącu, w negatywnym stopniu nie odbije się na znacząco na „jakości kształcenia”. Wystarczy zrezygnować z jednej, większej imprezy. Przecież nauka jest najważniejsza, czyż nie?

(Dodane: Jak donoszą moje koleżanki – pracując jako kelnerka można zarobić o wiele więcej niż 5,9 zł./h. Starczy więc też na bluzeczkę z Zary i butelkę czerwonego wina.)

Stypendia socjalne w oderwaniu od wyników w nauce są rażącą niesprawiedliwością. Bo i jaki jest cel dawania człowiekowi pieniędzy, tylko dlatego, że ich nie ma?! Istnieje możliwość, że część studentów i studentek zapisuje się na studia tylko po to, aby otrzymywać socjalne zapomogi. Brak opłaty za edukacje wyższą,  powoduje, że niektórzy ludzie uważają studia jako miły przerywnik pomiędzy szkołą średnia i dorosłym życiem, a egzaminy traktują jako „cenę” za doznawane korzyści, a nie przyczynę dla której są na studiach !

Oczywiście nie jestem zdania, że studiować powinni tylko najbogatsi.

Jest pożądane, aby każdy młody człowiek miał możliwość zdobycia wyższego wykształcenia, bez wyglądu na dochody rodziców, status społeczny czy miejsce zamieszkania – pod warunkiem, iż jest gotów opłacić swoja naukę od razu, bądź w przyszłości z wyższych dochodów, które dzięki edukacji może otrzymywać. Dlatego bardzo ważne jest stworzenie rozbudowanego systemu kredytów i pożyczek studenckich, aby każdy student miał możliwość opłacenia studiów i wydatków z nimi związanych.

==

UWAGA !

Jeżeli chcecie na FejsBuku na bieżąco otrzymywać informacje o nowych notkach na blogu, wystarczy, że klikniecie przycisk: w ramce po prawej stronie.

Po dodaniu bloga do obserwowanych, każdorazowo, po opublikowaniu wpisu, na Waszej ścianie ukaże się zajawka:

Zachęcam do skorzystania z nowej funkcjonalności :)