Milton Friedman (ur. 31 lipca 1912 w Nowym Jorku, zm. 16 listopada 2006 w San Francisco) – ekonomista amerykański, twórca monetaryzmu, laureat nagrody Banku Szwecji im. Alfreda Nobla w dziedzinie ekonomii w 1976 roku. Zdecydowany obrońca i propagator wolnego rynku. W książce Kapitalizm i Wolność proponował minimalizację roli rządu w gospodarce wolnorynkowej, w celu zapewnienia politycznej stabilności i wolności. Jego książka Wolny wybór odegrała wielką rolę w kształtowaniu postaw antysocjalistycznych.
http://pl.wikipedia.org/wiki/Milton_Friedman

• Własne pieniądze, na własne potrzeby – np. obiad w restauracji. Szczególną uwagę przewiązujemy do tego, aby smacznie zjeść, ale nie wydać nadmiernie dużo pieniędzy.

• Własne pieniądze, na cudze potrzeby – np. kupno prezentu dla przyjaciela. Staramy aby zakupiona przez nas rzeczy była maksymalnie tania – kwestia jakości schodzi na drugi plan. Nie przywiązuje człowiek tak dużej uwagi do prezentów, niż do rzeczy które kupuje dla siebie.

• Cudze pieniądze, na własne potrzeby – np. obiad płacony z firmowej karty kredytowej. Priorytetem w wyborze dania jest jego smak, bądź prestiż. W ogóle nie zastanawiamy się nad jego ceną – im drożej, tym lepiej. Jesteśmy bardzo dokładni, aby dostać to, czego oczekujemy.

• Cudze pieniądze, na cudze potrzeby – np. nauczyciel w państwowej szkole, lekarz zlecający drogie badania, urzędnik decydujący o wybudowaniu nowej drogi.

Czwarty sposób wydawania pieniędzy jest najgorszy. Koszty utrzymania szpitali, szkół, uniwersytetów, urzędów są wysokie, a jakość niska – bo osoba nimi zarządzająca wydaje cudze pieniądze, na cudze potrzeby. Zarządca nie przykłada wielkiej uwagi to tego, aby stosunek ceny do jakości był optymalny. Bo przecież urzędnik nie buduje drogi za własne pieniądze, a nauczyciel nie wydaje własnych pieniędzy na dzieci, które uczy.

Oni wydają pieniądze podatników. W ten sposób uciekają one z systemu.

Data ta wynika z udziału wydatków publicznych w PKB. W tym roku funkcjonowanie rządu pochłonie o 40 mld PLN więcej, a więc aż o 7,9%. Ich udział w produkcie krajowym brutto wzrośnie o 2,5%.

Najwięcej pieniędzy podatników wciąż pochłaniają emerytury i renty, a zaraz potem obowiązkowe świadczenia społeczne, pokrywane z budżetu państwa. Dopiero na piątym miejscu są wydatki na podstawową funkcję państwa, czyli obronę narodową. Coraz większy udział w wydatkach publicznych ma koszt obsługi zadłużenia państwa, który pochłonie w tym roku prawie 35 mld PLN. O ponad 3% wzrosły też wydatki na wynagrodzenia w państwowych jednostkach budżetowych.

Ojcowie mają więc dziś podwójny powód do świętowania. Inaczej ich dzieci, gdyż rosnące wydatki publiczne są finansowane w coraz większym stopniu za pomocą pożyczek. Dług sektora finansów publicznych wzrośnie o 80 mld PLN. Oznacza to, że w roku 2010 każdy noworodek będzie dostawał od państwa prezent w wysokości 19000 PLN zadłużenia, które jak pokazuje przykład Grecji będzie trzeba kiedyś spłacić. Nikt bowiem, nawet rząd nie może w nieskończoność żyć na kredyt.

Dlatego konieczne są reformy. Jak pokazuje przykład Słowacji, w której Dzień Wolności Podatkowej przypada w połowie maja, są one możliwe. O ich konieczności mówi od lat nie tylko Centrum im. Adama Smitha, ale także od lat kolejni ministrowie finansów. Podatnicy wciąż czekają.

Źródło: http://www.smith.org.pl/pl/pages/news/80

Tak, napiszę na kogo oddam swój głos…

Jestem liberałem gospodarczym, wierzę w wolny rynek. I na podstawie poglądów ekonomicznych wybrałem odpowiedniego dla siebie kandydata.

Pierwsza tura jest od wyrażania swoich poglądów.

Janusz Korwin-Mikke jako jedyny uparcie dąży do wprowadzenia prawdziwie wolnego rynku. ^{(1) (2)} Prywatyzacja służby zdrowia, reforma systemu emerytalnego i szkolnictwa, reorganizacja wymiaru sprawiedliwości – o tym mówi się odkąd ja sięgam pamięcią.  Tylko mówi. Żadna dotychczas rządząca partia polityczna nie zdecydowała się odważny krok . Czas na zmiany.

Zdaję sobie sprawę, iż Korwin-Mikke nie ma szans na wygraną. Ale istnieje szansa na promowanie idei wolnorynkowych, pokazanie, że przywiązanie do pojęcia wolności oraz chęć zmian w obecnym systemie, deklaruje nie tylko garstka fanatyków zebranych wokół osoby JKM.

A dlaczego nie inni ?

Jarosław Kaczyński powiedział dzisiaj na spotkaniu wyborczym z rolnikami (?) : „Nie jestem liberałem”. Z resztą, udowadnianie tezy, iż PIS jest partą socjalistyczną w zasadzie nie ma sensu, ponieważ PIS był, jest i będzie socjalistyczny – to fakt. Moralistą nie jestem, więc samo utożsamienie się z konserwatyzmem w życiu społecznym to za mało.

Bronisław Komorowski w kampanii prezydenckiej przegiął pałę totalnie. Od zawsze uważałem, że PO ma z liberalizmem tyle wspólnego, ile ja z piłką nożną – coś tam wiem i czasem pokopię.⁽³⁾ Niemniej, pokładałem pewne nadzieje w rządach PO. Lecz gdy słyszę z ust Komorowskiego: „nie jestem za prywatyzacją służby zdrowia, tylko zwiększeniem konkurencyjności szpitali”, otwiera mi się nóż w kieszeni. Reforma służby zdrowia nie może mieć wersji light! I Bronek to dobrze wie, że NFZ prędzej czy później sprywatyzowany zostanie. Ale co tam, obecnie lepiej jest działać populistycznie i mówić tak, jak tego oczekuje lud…

Grzegorz Napieralski – lewica, socjalizm, SLD. Bez komentarza.

Andrzej Olechowski – niby za, niby przeciw. Nic konkretnego nie słyszałem, aczkolwiek wydaje mi się ciekawy fragment jego programu wyborczego: „Ważną zasadą nowego systemu [opieki zdrowotnej] winna być konkurencja zarówno ubezpieczycieli, jak i jednostek świadczących usługi medyczne.” ⁽⁴⁾ Poza tym, nic interesującego.

Reszty komentować nie będę. Szkoda Waszego czasu.

Druga tura jest od wybrania mniejszego zła.

Mniejszym złem jest Komorowski. Sytuację rząd PO – prezydent PIS, już mieliśmy. Czy z tego wynikło coś dobrego? Nie sądzę. Może łudzę się, że podczas sytuacji PO – PO coś się zmieni w Polsce.

• Może uda się „przecisnąć” reformę szkolnictwa wyższego tak potrzebną polskim uczelniom wyższym – reforma ta nie jest w wymarzonym przeze mnie wymiarze, ale wprowadzi chociaż trochę świeżości.

• Skoro kupy gówna jakim jest NFZ ruszyć się nie chce, to może komercjalizacja szpitali pomoże choć trochę. Wszak nieśmiałe próby reform liberalnych są lepsze od zatwardziałego socjalizmu.

A może (liberalne) PO poczuje, że ma władzę i wprowadzi kolejne ograniczenia wolności obywatelskiej, nałoży wyższą akcyzę na paliwo, alkohol i papierosy a na koniec, za dobrze wykonany plan czteroletni zwiększy zarobki posłów.

Marzy mi się życie w kraju w którym mam zapewnioną profesjonalną opiekę zdrowotną, dzieci uczęszczają do dobrze kształcących szkół i uniwersytetów a sam nie boję się zostawić pod sklepem otwartego samochodu. Może kiedyś.

Przypisy:

(1) http://prezydentxxi.pl/gospodarka/

(2) http://korwin-mikke.pl/strony/wolnosc_i_praworzadnosc_zarys_programu

(3) „Liberałowie udowodnili, że nie mają żadnych, najmniejszych kwalifikacji ekonomicznych, i nigdy w żadnej koalicji – gdyby do takiej kiedykolwiek doszło – nie mogą obejmować resortów ekonomicznych, bo zrujnują kraj.” Stefan Niesołowski źródło: http://pl.wikiquote.org/wiki/Stefan_Niesiołowski

(4) http://www.olechowski.pl/program/show/id/6

O autonomię musimy walczyć, oczywiście nie zbrojnie, ale ideologicznie. A jak, dowiecie się TUTAJ

I tak być powinno. Skończy się problem z skrajnie nieuczciwymi, wcześniejszymi emeryturami dla niektórych grup zawodowych. Każdy sam powinien mieć możliwość decydowania w jakim wieku chce przejść na emeryturę. Jeśli wartość zebranych wkładów na to pozwala, to i w wieku 40 lat możesz skończyć pracę i poświęcić cały swój czas pasjonującemu hobby. Praca daje Ci wiele satysfakcji, jesteś niezniszczalny jak wielu nauczycieli akademickich ? Idź na emeryturę po skończeniu 70tki. Ot co !

Ciekawy jest natomiast wynik ankiety, w której tylko 54 proc. Internautów chce pieniądze wypłacone z OFE zainwestować. Reszta planuje wydać je na pierdoły, albo nie wie co zrobi. Wydaje mi się, iż po wprowadzeniu indywidualnych ubezpieczeń społecznych odsetek nieubezpieczonych nie powinien przekroczyć 6-8%.

Taki układ wydaje się być uczciwy. Jasne i przejrzyste zasady, byłby sprawiedliwe dla każdego obywatela. Tu chodzi o rzecz podstawową – zapewnienie sobie przyzwoitego bytu na starość. Zadajmy sobie szczerze pytanie: Czy osoba, która nie planuje swojej przyszłości i nie odkłada na emeryturę, jest przydatna społeczeństwu? Nie planuję oczywiście uśmiercać tych 6-8% ludzi. Ich opieką powinny zając się dzieci, wnuki, rodzina. O utracie empatii i chęci niesienia pomocy nawet dla najbliższych i spychaniu tej funkcji na państwo pisałem już TUTAJ.
Jedno jest pewnie: reforma emerytalna powinna iść w parze z reformą aparatu pomocy socjalnej. Innej możliwości nie ma!

Polecam także mój wcześniejszy wpis, dotyczący dziedziczenia emerytury: http://tuudi.net/2009/07/21/czy-oplaca-sie-umierac/.

===

A jak Wy uważacie? Czy można zaufać społeczeństwu i ściągnąć z nas obowiązek ubezpieczenia emerytalnego? Czy może reforma jest potrzebna, ale w innym wymiarze i innej formie ?