W naszym kraju nigdy nie będę sprawować władzy na najwyższych szczeblach państwowych. Brzydzi mnie taka polityka, paradoksalnie, jednocześnie interesując się tym. (Pewnie dlatego nie należę do żadnej partii.) Jednakże, jestem przekonany, że część moich znajomych zasiądzie w poselskich ławach i będzie decydować o losach polski. Fakt ten muszę wykorzystać bez zbędnej zwłoki i zaproponować całkowitą reformę systemu nauki języków obcych.

Niezaprzeczalnym faktem jest, iż w publicznej szkole bardzo ciężko jest się nauczyć języka obcego. W pewnym momencie dojdziemy do tezy która brzmi: ‘w klasie powinno znajdować się maksymalnie 6 osób, aby uczeń w dobrym stopniu opanował płynność wypowiadania się’. Obecnie jest to całkowicie nierealne, ze względów nie tyle politycznych, co ekonomicznych. Nie mniej jednak, nauka języków obcych musi opierać się na przystosowaniu ucznia do używania języka, czego obecny program z pewnością nie czyni.

Do dziś pamiętam, jakich nikomu nie przydatnych i oderwanych od rzeczywistości rzeczy musiałem się uczyć na lekcjach języka angielskiego w szkole średniej. Na studiach w sumie jest podobnie, ale w mniejszym wymiarze godzin. Jednak, zgrzeszyłbym twierdzeniem, że byłem nie zadowolony w liceum z postawy Pani mgr Opszały – była jedną z najlepszych nauczycielek z jakimi spotkałem się w moim życiu. Ale co z tego, skoro program nauczania przewidywał przerobienie czasów przeszłych, o których mój prywatny nauczyciel pochodzący z USA, słyszał może dwa razy w życiu, a ani razu ich nie używał…

Nie oszukujmy się, aby płynnie rozmawiać w języku angielskim wystarczy znać 6 czasów. Jeżeli ktoś uważa, iż znajomość 16 innych jest mu do czegoś przydatna – powinien pilnie uczyć się ich w domu. Ale absurdem jest zmuszać uczniów – w większości przypadków przeciętnych, do nauki nonsensownych czasów czy innych śmiesznych regułek, których nazw już nawet nie pamiętam.
Nauka języka obcego (poza rzeczą oczywistą, jaką jest konwersacja) powinna opierać się na wkuwaniu słówek. Żadne czasy nie przydają się nam, gdy w połowie zdania zatniemy się, szukając odpowiedniego słówka, starając opisać o co nam chodzi…

Nowy system nauki? Proszę bardzo:
Dzieci w podstawówce poznają podstawy języka angielskiego. Gramatykę, czasy, słówka. W gimnazjum kładziony jest nacisk na poznanie bardziej zaawansowanych i mądrzej brzmiących słówek, które przydają nam się w życiu codziennym. Egzamin gimnazjalny z języka, będzie składać się z dwóch części: praktycznej – napisanie listu czy opowiadania, oraz części teoretycznej 100 – słówek, które zostały wybrane z wcześniej przygotowanej podstawy programowej. Szkoła średnia to taki bonus – oprócz rzeczy oczywistej – słówek, uczniowie poznają stronę bierną, aby ich listy mądrzej brzmiały + kilka rzeczy których jeszcze nie wymyśliłem ;-)

A czy Waszym zdaniem, nauczyciele w publicznych szkołach dobrze nauczają języków obcych? Jak wiele wynieśliście z tych zajęć ? Czekam na Wasze opinie !

Matura na poziomie podstawowym z WOSu łatwa była nad wyraz, na rozszerzonym – rzec mogę – ciekawsza , ale bez tragedii. Proponuję dobrze przyjrzeć się jednemu poleceniu:

Zadanie 6. (1 pkt)
W sierpniu 2007 roku Centrum Badania Opinii Społecznej przeprowadziło badanie, w którym poproszono respondentów o usytuowanie ugrupowań i partii politycznych w Polsce na skalach konserwatyzmu i liberalizmu (od – 2 do 2).
Na podstawie poniższego rysunku rozstrzygnij, które zdania są prawdziwe, a które fałszywe. Wpisz w odpowiednie miejsca tabeli Prawda (zdanie prawdziwe) lub Fałsz (zdanie fałszywe).
Od Tuudi: śmiem przypuszczać, iż pojęcie konserwatyzmu odnosi się do światopoglądu, natomiast liberalizmu do gospodarki. Aczkolwiek za ludzi piszących matury, pewny nie jestem.

I cześć ciekawsza – obrazek do zadania. (Polecenia bez znaczenia):

Czymże jest demokracja?
Ustrojem w którym 90% społeczeństwa nie ma zielonego pojęcia o partii, na którą idzie głosować, ustrojem , wygrywa ta partia, która zrobi bardziej kolorową i chwytającą za serce reklamę.

Jak można skrajnie konserwatywno liberalną Unię Polityki Realnej umieścić w okolicach Polskiej Partii Pracy, PSLu, czy Samoobrony? Czy LID można nazwać partią umiarkowanie liberalną, albo PO dość mocna liberalną?

Odpowiedzi respondentów są odzwierciedleniem Polskiego społeczeństwa. Społeczeństwa, w którym 90% ludzi nie powinno mieć prawa głosu w wyborach. Bo i po co głosować, skoro głosują na nazwę, a nie na ideę czy przekonanie ?
Jak to jest, że w niedzielę sprzątaczka może decydować o sprawach zasadniczych dla kraju: kto będzie rządzić, czy Polska będzie suwerenna, czy zależna od UE? A w poniedziałek nie może decydować czy chce się ubezpieczyć? Demokratyczna wolność ?

Biednym społeczeństwem bardzo łatwo jest manipulować, na rządach wybranych przez biedne społeczeństwo, będą tracić wszyscy: bogaci – bo w imię ‘równości społecznej’ będą płacić jeszcze wyższe podatki, oraz biedni – bo socjalna polityka tylko doraźnie ‘łata’ problem biedoty, nie rozwiązując go wcale. Kto pieniądza nie miał, nie wie jak pieniądz działa.

Wraz w Gosią – studentką historii (chyba podobnie jak mi, nudziło jej się na wykładach) otwarcie przyznajemy, iż mamy dość demokracji. Czas zostać rojalistą ;)

A raz następny napiszę, dlaczego warto być biednym.

Niektóre reformy przeprowadzone w szkolnictwie i dotyczące matury bez wątpienia są udane. Pisanie tylko jednej matury: podstawowej, bądź rozszerzonej (nie dwóch na raz w przypadku rozszerzonego poziomu), czy wprowadzenie obowiązkowej matury z matematyki dla rocznika 91 wyjdzie na dobrze chyba wszystkim.

Także nowa forma matury ustnej z języka polskiego, mimo iż na pewno nie będzie się podobać uczniom – przyczyni się do wzrostu posiadanej wiedzy przez abiturientów szkół średnich. Prezentacja wybranego tematu zostanie zastąpiona normalną odpowiedzią ustną z całego zakresu materiału. Łatwiej na pewno nie będzie…

Wątpliwości budzi natomiast forma matury pisemnej z języka polskiego. Trzymanie się sztywnego klucza – modelu odpowiedzi, powoduje, że zdający musi wręcz zgadywać co autor klucza wymyślił. Co przekłada się na całą maturę – wystarczy analizować tekst i wysnuwać wnioski, na przykład: „Bohater Lalki był pozytywistą, bo cenił pracę.” Aż 25 punktów (połowę) dostaje się za zabawę w kotka i myszkę ze egzaminatorem.

Dla uczniów ułatwienie? Nie całkiem. Lecz dla niektórych na pewno. De facto, na egzaminie oceniana jest umiejętność dobrego streszczania i analizowania (?) podanego fragmentu.
Matura z języka ojczystego nie uczy abstrakcyjnego myślenia, nie ma miejsca na własne refleksje. Trzeba zmieścić się w określonych ramach.

Pan Tomasz, egzaminator, nauczyciel liceum ogólnokształcącego w Poznaniu:
„Nierzadko widzę prace doskonale napisane pod względem języka, ortografii czy interpunkcji. Zawierają wiele własnych przemyśleń i odniesień do życia codziennego. Moim zdaniem, są o wiele lepsze pod względem merytorycznym od innych. Niestety nie mogę ich ocenić wysoko, bo muszę rygorystycznie trzymać się klucza odpowiedzi. Obecny system trzeba szybko zmienić, bo krzywdzi uczniów ambitnych”

A jak Wy sądzicie, czy obecny system jest sprawiedliwy? Jeśli nie, co należy w nim zmienić ?

USTAWA
z dnia 11 kwietnia 2007 r.
o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz o zmianie niektórych innych ustaw
(Dz. U. z dnia 9 maja 2007 r.)

Art. 1. W ustawie z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572, z późn. zm.2) wprowadza się następujące zmiany:

po art. 64 dodaje się art. 64a w brzmieniu:
„Art. 64a.
1.     Na terenie szkoły podstawowej i gimnazjum obowiązkowe jest noszenie przez uczniów jednolitego stroju.
2.     Dyrektor szkoły ponadgimnazjalnej może, po zasięgnięciu opinii rady rodziców, wprowadzić obowiązek noszenia przez uczniów na terenie szkoły jednolitego stroju.
3.     Wzór jednolitego stroju, o którym mowa w ust. 1 i 2, określa dyrektor szkoły w porozumieniu z radą rodziców.
4.     Dyrektor szkoły podstawowej i gimnazjum oraz dyrektor szkoły ponadgimnazjalnej, w której wprowadzono obowiązek noszenia jednolitego stroju, może w porozumieniu z radą rodziców określić sytuacje, w których przebywanie ucznia na terenie szkoły nie wymaga noszenia przez niego jednolitego stroju ze względu na szczególną orga
nizację zajęć dydaktyczno-wychowawczych w określonym dniu lub dniach.
5.     W szkołach określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 53 ust. 6 kompetencje rady rodziców, o których mowa w ust. 2-4, wykonuje rada pedagogiczna.”;

To tyle suchych faktów.
Pomysł wprowadzenia obowiązkowych mundurków szkolnych popieram nogami i rękami… lecz nie w obecnej formie.
Słowo „jednolity” jest bardzo ogólne. Nie chce być teraz posądzony o plagiat z racjonalisty.pl, gdzie o mundurkach szkolnych pisze Pani Milena Procko Suknia Dejaniry. Ja nie skupię się na analizie słów ustawy, bo i nie mam na to kompetencji, ale na bezsensowności ogólnych stwierdzeń ustawy i co z tego wynika – wzorów mundurków.

Jak zawsze przykład z życia ;)
Gimnazjum w Łaziskach Górnych. Mój kuzyn w wrześniu idzie do klasy czwartej. O mundurkach mówi moja ciotka, notabene nauczycielka historii w gimnazjum:
-„Mundurki w formie, jaka ma być w gimnazjum w Łaziskach wcale nie zniwelują podziałów majątkowych wśród dzieci. Bo co ma niwelować? Ten bezrękawnik, spod którego widać, co ma się ubrane na sobie? Lepszym rozwiązaniem byłyby mundurki, jakie ja nosiłam jak byłam uczennicą. Ustalone, co ma być ubrane, począwszy od spódnicy, skończywszy na bluzce.”
Zgadzam się w 100%. Mundurek w sensie obowiązkowego bezrękawnika jest pomysłem totalnie absurdalnym. Zastanawiam się, czemu ma służyć takie ubranie?
Rodzicie poniosą dodatkowe koszty, jeśli chodzi o ubiór dziecka: dotychczasowy strój + jeden (lub dwa) bezrękawniki, które trzeba kupić. Bezrękawnik ten będzie pełnił funkcję jedynie reprezentacyjną. Uczniowie poszczególnych szkół będą różnić się od siebie częścią garderoby.

Inną kwestią (popieraną przeze mnie) jest mundurek od stóp do głowy, z góry narzucony przez placówkę oświatową.
To jest dopiero oszczędność pieniędzy i ochrona biednych dzieci przed nawałą bogatych. Czyż nie?
Takie mundurki mogą się podobać lub nie. Nie obchodzi mnie to. Ważne, że dopiero w takiej formie spełniają swoją rolę, do której zostały powołane.

To od rodziców i grona pedagogicznego zależy, w jakim stroju ich pociechy będą chodzić do szkoły. Niestety, droższy „całkowity” mundurek na dłuższą metę okazuje się tańszy od jednoczęściowej „narzuty”. Także uczniowie po pewnym czasie oduczyliby duże zalety propozycji Tuudiego. Nie wierzę, że nikt z Was rano, przed wyjściem do szkoły nie ma dylematu, „w co tym razem się ubrać?„.