Kierowcy w KZK mają poczucie humoru :)

Świat aż zakrztusił się z wrażenia! KZK GOP, działająca jeszcze z XIX wiecznymi nawykami, utworzyła swój oficjalny profil na Facebooku. Zdesperowani podróżni mogą dać upust swojej frustracji i siarczyście dać do zrozumienia, jak bardzo lubią jeździć zimnymi i spóźniającymi się autobusami.

Zastanawiająca jest kwestia zasadnicza – dlaczego komunikacja miejska w Krakowie, jak na Polskie warunki może być wybitna, podczas gdy komunikacja w największym okręgu przemysłowym w kraju zatrzymała się w rozwoju, a epitety ją określające, raczej nie nadają się do cytowania? A przynajmniej dziś cytować nie będę.

Jakoś nie przekonuje mnie argument, iż zasiąg dziania KZK GOP jest tak ogromny, że trudno ogarnąć wszystkie linie, aby współgrały ze sobą. Jeżeli szefowie mają problem ze sprawnym zarządzaniem firmą, proponuję najpierw odbyć szkolenie z logistyki, a następnie wybrać się na służbową wycieczkę do Krakowa i podglądać naszych wschodnich sąsiadów, jak można sprawnie działać w sytuacjach kryzysowych. W Krakowie zdarzają się stłuczki, pęknięcia torowisk ale  jednostkowy incydent nie jest powodem paraliżu połowy pobliskich kursów! Tabor w krakowskiej komunikacji nie jest pierwszej młodości, ale nawet stare tramwaje są wyremontowane w przyzwoity sposób.

Z łezką w oku wspominam moje trzyletnie podróże tramwajową linią nr 11 do Chorzowa, przypuszczam, że szczególnie pora zimowa wpłynęła na zahartowanie się od mrozu. Są tego wyniki – obecnie w górach, mróz i wiatr nie są mi straszne. Szkoda, że hartowanie kosztowało mnie każdorazowo 1 zł i 50 gr… Z drugiej strony, nieszczelne drzwi i odpadające szyby w oknach (!) mają swoją dobrą stronę także i latem– w upalne dni czułem powiew rześkiego powietrza. Prawie jak bryza znad Bałtyku…

A teraz jak na spowiedzi przyznam się do grzechu. Przez dwa lata, niczego nie świadomy jeździłem na nieważnym bilecie. W moich najśmielszych przypuszczeniach nie wpadłem na to, że bilet miesięczny może być ważny mniej niż miesiąc… A może! Takie cuda tylko w KZK GOP. Podobno, bilet kupiony dajmy na to: 15 czerwca jest ważny tylko do 30 czerwca, bo jest to bilet czerwcowy a nie miesięczny! Nie wiem jak dużym ignorantem trzeba być, aby wymyślić taki idiotyzm.

Mówiąc szczerze, ja dalej nie wierzę, że bilet kupiony 15 czerwca nie jest ważny przez 30 dni…

Historię mojego pradziadka Andrzeja, który najpierw został osadzony w obozie przejściowym w Świętochłowicach, następnie wywieziony na Wschód, opisywałem już na blogu rok temu. Całą historię znajdziecie tutaj: Tragedia Górnośląska.

Tegoroczne obchody Dnia Pamięci (w tym także złożenie wieńca pod tablicą pamiątkową w moim rodzinnym mieście – Łaziskach Górnych) zrelacjonowała TVSilesia. Materiał dostępny jest na ich stronie internetowej.

• Jerzy Gorzelik, przewodniczący RAŚ wystosował List otwarty do Prezydenta RP i Prezesa Rady Ministrów w związku z rocznicą Tragedii Górnośląskiej. Z jego treścią możecie zapoznać się na stronie autonomia.pl.
• Bardzo ciekawy, dokładny opis Tragedii Górnośląskiej znajdźcie na blogu Marka Gołosza.

PS. Na potrzeby wpisu, pozwoliłem sobie zmodyfikować plakat sprzed dwóch lat. Mam nadzieję, że jego twórcy nie mają nic przeciwko :)

Tuudi ze swoją kartą :)

Naród Polski ma zadziwiającą zdolność do niszczenia rzeczy, nie boję się tego słowa – wybitnych, a zastępowania ich miernymi. Nie inaczej jest i tym razem – funkcjonująca już od 2002 roku Śląska Karta Ubezpieczenia Zdrowotnego jest ewenementem w skali całego kraju – po włożeniu karty do czytnika od razu wiadomo, czy pacjent jest ubezpieczony oraz ile i jakie recepty wypisał mu lekarz.

To tyle z teorii. W praktyce, jak donoszą Tuudiemu źródła zbliżone do lekarskich, dane zawarte na karcie nie zawsze jednoznacznie wskazują, czy pacjent jest ubezpieczony, czy nie. Nie wynika to oczywiście ze złej woli pacjenta, ale ze złego rozkładu obowiązków prawnych – w teorii, pracodawca powinien zgłaszać ubezpieczenia nowego pracownika, tak szybko jak to możliwe. Często zdarza się, że informacja od pracodawcy, trafia do głównego systemu po kilku miesiącach. Tak wiec, czy pacjent w świetle prawa, powinien korzystać z przysługującej mu opieki zdrowotnej, czy nie?

Powyższe niedogodności można rozwiązać bardzo prosto – nakładając na pracodawcę obowiązek szybkiego zgłoszenia pracownika do ubezpieczania opieki zdrowotnej. Niestety, póki co brakuje woli i chęci politycznej…

Rację ma Andrzej Sośnierz były szef Narodowego Funduszu Zdrowia, inicjator wprowadzenia Śląskich kart, który stwierdził, iż zamieszanie z kartami i ich nieprzystosowaniem do iluś tam cyfr na recepcie nie powinno wcale wyjść poza mury NFZu i należałoby rozwiązać  poprzez wprowadzenie nowego programu komputerowego. Ostatecznie wyciekła informacja (nie sposób stwierdzić na ile wiarygodna) o planowanej likwidacji karty. Na reakcję nie trzeba było długo czekać.

O istocie i konieczności decentralizacji podejmowanych decyzji na szczeblach państwowych, niech świadczą słowa Sośnierza:

„Zanim centrala na dobre zorientowała się, że chcemy wprowadzić elektroniczne karty, myśmy już je mieli. Próbowali nas hamować, ale było za późno. U nas decyzje zapadały w ciągu godzin. W skali kraju tak się nie da, bo instytucje są ociężałe. Mam wrażenie, że na poziomie kraju chodzi nie o to, żeby coś wdrożyć, ale żeby wdrażać. Wdrażanie daje etaty i spokój. A jak się coś wdroży, zaraz pojawiają się pytania: „A kto na tym zarobił: Zdziśka czy Kazik?”. Politycy są mięczakami, boją się.”

Źródło: http://www.rp.pl

- Karta chipowa powstała 11 lat temu, za czasów Śląskiej Regionalnej Kasy Chorych. Wszyscy eksperci mówią zgodnie, że była to jedna z najlepszych kas chorych, nie warto by do tego pomysłu wrócić?

- Jestem gorącym zwolennikiem tego pomysłu. Tamte czasy pokazały, że będąc trochę bardziej samodzielni, byliśmy sprawniejsi, potrafiliśmy podjąć szybciej decyzje, może odważniejsi. Warto więc wrócić do tego pomysłu bo to było też dobre dla Polski.

- A jeśli reszta kraju będzie przeciwna?

- Jeśli inni nie chcą to przywróćmy chociaż naszą śląska kasę chorych. (…) Wszystko się da załatwić, nawet w kilka miesięcy. Oczywiście jak się chce i ma sprawnych urzędników. Jak się to powierzy nieudacznikom to będzie trudniej.

Źródło: http://www.mmsilesia.pl

Pytanie jest zasadnicze, dlaczego Polska boi się samodzielności decyzyjnej Śląska? Może to przejaw zazdrości, że u nas można wprowadzić udogodnienia, o których reszta kraju póki co tylko marzy?

Sama idea klubu dyskusyjnego jest jak najbardziej na plus. Rozmowy zgromadzonych z Gośćmi są zdecydowanie bardziej interesujące niż często jałowa wymiana zdań pomiędzy samymi prelegentami. Podobno spotkania na różne tematy są organizowane co dwa tygodnie przez Społeczne Koło Dyskusyjne. Sami siebie określają mianem socjalistów, ale liberałów zapraszają także, serdecznie. Kto ma czas, niechaj wpada!

Na dole oczywiście zdjęcia z Akantowego spotkania.

[Pokaż jako prezentację]

[View with PicLens]

Dziękuję Miłce Kowalskiej, asystencie pana Spyry za przesłanie zdjęć z rozmowy.

PS. Rozumiem, że FejsBóg jest zajebisty, ale czasem przydałoby się utworzyć stronę poza portalem społecznościowym. Tak, to aluzja do Społecznego Koła Dyskusyjnego.

Sens.

Lajerman nie jest autobiografią Aleksandra Nawareckiego. Jest opowieścią o Śląsku widzianym oczami autora, począwszy od małego bajtla, skończywszy na wykładowcy akademickim. Jak sam twórca napisał: „Osobiste okruchy i ograbki nieuchronnie mieszają się z dyskursem współczesnej humanistyki”. Właśnie wymieszanie czasem i ludowo-plebejskich zwyczajów śląskich z odniesieniami do światowych dzieł literatury, daje niezwykłą mieszankę. Ów konglomerat kultury wyższej z kulturą niższą był na początku trudny do przełknięcia – z biegiem czasu przyzwyczaiłem się i odkryłem, że właśnie takie połączenie stanowi o niezwykłości książki.

Czy z klopsztangi, hołdy, moczki, ryczki, szolki można wycisnąć coś więcej niż tylko suchą definicję, bądź translację na język polski? Czy pojedyncze słowa, mogą urosnąć do rangi mitu? Czy kreacja hołdy, może mieć tak osobliwy i filozoficzny charakter, że aż zatraca się granica z kreacją Boską?

W Lajermanie oprócz wycieczki do wielu śląskich miast, przenosimy się także pod grecki Akropol oraz do stóp najwyższych gór świata – Himalajów. Jeżeli jesteście ciekawi, co egzotyczne miejsca mają wspólnego ze Śląskiem – zapraszam do lektury książki lub blogu, w przyszłości.

Widok z hałdy Skalny na Śląsk.

Moczka. Wtrącenie.

Ile gospodyń domowych, tyle przepisów na moczkę. U mnie w domu bardziej przypomina kompot na pierniku z dodatkami bakalii, niż rosół z owocami. Tak jestem nauczony i tego będę się trzymać. Praktycznie w każdym śląskim domu, w którym robi się moczkę, smakuje ona inaczej. Czy znacie jakąś inną potrawę, której sposób przyrządzenia i smak są tak diametralnie różne, w zależności od… upodobań?

Ubolewam, że Pan Nawarecki zna moczkę tylko z opowiadań. Niestety, ale danie przygotowane z półproduktów z paczki a skonsumowane przez autora w okolicach Chamonix, przy moczce stanąć nie może. Zastanawiałbym się nawet, czy ugotowanie pozornej moczki nie zakrawa o regionalne świętokradztwo?

Epilog?

Jak powiedziała kiedyś Jadwiga Kocur: genialne rzeczy są trudne, najczęściej na pierwszy rzut oka niezrozumiałe. Prof. Nawarecki napisał książkę trudną. Nie wydaje mi się, aby była to zasługa formy, czy treści, jednocześnie mam ogromy problem ze zdefiniowaniem owej trudności. Czyżby to była wina Śląska, który jest jednocześnie trudny i genialny?

Za radą autora, słowa śląskie celowo nie są zaznaczone kursywą, która oznacza wtrącenie czegoś obcego, niepasującego, innego. A przecież godka śląska nie jest dla mnie czymś obcym, jest naturalną częścią mojego życia. Spuścizną po przodkach. Powodem do dumy.

Pan Spyra pomimo wykształcenia historycznego, w poprzednim starciu, które miałem okazje obserwować w chorzowskim Teatrze Rozrywki, doznał druzgocącej porażki. (opis: Debata historyczna „O co bili się Ślązacy?”) Obecnie temat będzie bliższy zainteresowaniom obu panów, zatem liczę na merytoryczną dyskusję.

Jak ktoś lubi Fejbuka, proszę: http://www.facebook.com/events/314887041867686

Mea maxima culpa.

Moi drodzy, w poprzednim wpisie pomyliłem się, przejazd na trasie Wrocław – Kraków nie będzie kosztować 53 złote, ale 55 złotych. Skąd ta zmiana? To bardzo proste i logiczne – Stalexport chce podnieść opłatę wjazdową i wyjazdową o 1 zł.

Podobno bramki w kierunku Katowic można ominąć skracając na węźle Byczyna na nowo wybudowaną drogę DK-79 w kierunku Jaworzna, która bądź co bądź błędnie została nazwa alternatywą dla A4, ale w jakiś sposób pozwana zredukować koszty przejazdu. Sam nie próbowałem, bo jeżdżę samochodem do Krakowa przez Olkusz (w zasadzie, to droga zaskakująco przyjemna). Jeżeli ktoś z Was ma doświadczenie z DK-79, dajcie znać :)