Tygodniowy wyjazd w góry Austrii podzieliliśmy na dwie części. Pierwsze trzy dni spędziliśmy w Dolomitach Lienzkich (Lienzer Dolomiten), nocując w klimatycznym schronisku Karlsbader Hütte, w dniach 13–16 września 2026 roku.
Druga część naszej alpejskiej przygody przeniosła nas w Taury Wysokie, gdzie od 16 do 19 września 2026 roku naszą bazą wypadową był Gasthof Sagritzerwirt.
Dolomity Lienzkie leżą w Austrii, w Tyrolu Wschodnim (Osttirol), tuż na południe od miasta Lienz. Mimo poszarpanego, surowego charakteru i podobnej nazwy, są to góry stanowiące część austriackich Alp Gailtalskich, a nie włoskich Dolomitów leżących po drugiej stronie granicy. Są od nich mniejsze, ale oferują to, czego próżno szukać we Włoszech – bezcenny spokój, brak komercyjnego zgiełku i możliwość obcowania z górską naturą bez tłumów na szlaku.
Dojazd i podejście do Karlsbader Hütte
Podróż rozpoczęliśmy od przejazdu z Polski do Austrii. Samochód zostawiliśmy na płatnym parkingu przy schronisku Dolomitenhütte (1620 m n.p.m.). Przy wjeździe pobiera się bilet. Za 3 noce postoju (co przełożyło się na 4 dni na miejscu) zapłaciliśmy 21 €, co uważam za bardzo uczciwą i racjonalną stawkę jak na alpejskie warunki.
Z parkingu pod Dolomitenhütte do Karlsbader Hütte prowadzi szutrowa droga. Według tabliczek czas przejścia wynosi około 2 godzin. Podejście jest dość ostre i wymaga nieco kondycji. Narzucając sprawniejsze, dynamiczne tempo, pokonaliśmy ten odcinek w 1 godzinę i 40 minut. Dzięki temu zameldowaliśmy się na miejscu z idealnym zapasem czasu przed obiadokolacją serwowaną punktualnie o 18:00.
Dla mnie (Łukasza) ten nocleg miał wymiar niezwykle osobisty i wręcz symboliczny. Gdy po raz pierwszy, dokładnie 15 lat temu, pojechałem w Dolomity, byłem studentem bez grosza przy duszy. Mój budżet w górskich schroniskach ograniczał się co najwyżej do kupienia najtańszej gorącej herbaty. Wówczas zrodziło się we mnie marzenie: wrócić kiedyś w te okolice, zabukować nocleg w prawdziwym alpejskim schronisku i spędzić w nim kilka dni. Po latach, Karlsbader Hütte, stojące na wysokości 2260 m n.p.m. bezpośrednio nad jeziorem Laserzsee, stało się idealnym miejscem na realizację tego planu.
Karlsbader Hütte – informacje praktyczne i logistyka
Schronisko dysponuje około 90 miejscami noclegowymi. Oto zestawienie najważniejszych zasad, kosztów i logistyki z pierwszej ręki:
- Rezerwacja i sezon: Schroniska w tej części Alp otwarte są wyłącznie do połowy września. Z racji niepewnych prognoz pogodowych nocleg rezerwowaliśmy zaledwie z kilkudniowym wyprzedzeniem i ze względu na końcówkę sezonu dostaliśmy miejsca bez problemu. W szczycie sezonu (lipiec–sierpień) rezerwacja z dużym wyprzedzeniem jest jednak absolutnie konieczna ze względu na ogromne obłożenie.
- Ceny i obowiązkowe wyżywienie (Halbpension): W Karlsbader Hütte nie ma możliwości wykupienia samego noclegu. Wyżywienie (śniadanie + obiadokolacja) jest obligatoryjne. Łączna cena za osobę za dobę wynosi 75 €.
- Płatności: W całym schronisku obowiązuje bezwzględna zasada: tylko gotówka. Kartą nie zapłacicie ani za nocleg, ani za piwo w bufecie czy prysznic.
- Pokoje: Ze względu na średnie obłożenie przydzielono nam pokój 3-osobowy tylko dla naszej dwójki. Pokoje 2-osobowe są o parę euro droższe. Sam pokój był czysty, schludny, urządzony w prostym, starym stylu. Wyposażenie stanowiło jedno łóżko piętrowe oraz jedno pojedyncze. Miejsca było niewiele – dla dwóch osób metraż był akurat, ale przy trzech osobach byłoby już bardzo ciasno. Ogromnym plusem były natomiast fenomenalne widoki z okna.
- Prysznice i woda pitna: Gorący prysznic jest płatny i kosztuje 4 € za 3 minuty. Ograniczenie czasowe sprawdza się o tyle, że zapobiega powstawaniu kolejek, a 3 minuty spokojnie wystarczą na szybkie umycie. Dodatkowo woda pitna nalewana do własnej butelki lub termosu jest płatna i kosztuje 1 € za jedno nalanie.
- Zasady dotyczące obuwia: Po schronisku obowiązuje kategoryczny zakaz chodzenia w obuwiu górskim. Buty trekkingowe zostawia się na dole w specjalnej szatni. Warto zabrać własne klapki, choć dla mniej wymagających w szatni leży spory zapas ogólnodostępnych, darmowych gumowych klapek i papci schroniskowych.
- Prąd i Internet: w schronisku prąd dostępny jest wyłącznie w częściach wspólnych, tj. w jadalni i na korytarzach. W pokojach nie ma oświetlenia ani kontaktów, dlatego warto zaopatrzyć się w czołówkę i powerbank. Na miejscu nie ma WiFi, a zasięg sieci komórkowej jest dość ograniczony. Można potraktować to jako dodatkowy atut pobytu – odcięcie się od wiadomości i mediów społecznościowych.
- Posiłki i stoliki: Śniadania serwowane są w formie szwedzkiego stołu (wędliny, sery, bułki, chleb, jakieś warzywa, jogurt, mleko, płatki, a do picia woda, kawa i herbata). Obiadokolacja o 18:00 składa się z 3 dań: zupy, dania głównego oraz sałatki. Porcje są solidne, a głodni bez problemu dostaną dokładkę (sam prosiłem dwa razy). Opcję wegetariańską należy zgłosić przy rezerwacji lub przy zameldowaniu. Każdy gość ma na cały pobyt na stałe przypisany stolik na posiłki.
- Śpiwór: warto pamiętać o zabraniu własnego śpiwora, jest on obowiązkowy podczas noclegu. Na miejscu otrzymuje się koc i poduszkę, ale nie zastępuje to własnego śpiwora.
Okolica schroniska: E-bike, ferraty i wspinanie
Karlsbader Hütte jest nie tylko bazą dla wędrowców, ale też mekką dla miłośników innych aktywności górskich:
- Raj dla rowerów elektrycznych (e-MTB): Do samego schroniska doprowadzona jest szutrowa droga, co sprawia, że jest to niezwykle popularny cel dla osób jeżdżących na górskich rowerach elektrycznych. Część osób traktuje wjazd jako cel sam w sobie (wjazd na górę i zimne piwko na tarasie), a część wykorzystuje e-bike’i jako szybki transport (Bike & Hike lub Bike & Climb) pod ściany i szlaki.
- Ferraty i wspinaczka: Otoczenie schroniska to prawdziwy raj dla miłośników żelaznych dróg i wspinania. W bezpośrednim zasięgu Karlsbader Hütte znajdują się 4 główne górskie via ferraty: urozmaicona Panorama Klettersteig (C/D) prowadząca przez 7 wierzchołków na najwyższą w pasmie Große Sandspitze (2772 m n.p.m.), malownicza Madonnensteig (C) na Große Gamswiesenspitze (2486 m n.p.m.) ze słynnym linowym mostkiem, widokowa Seekofel Klettersteig (B/C) na Seekofel (2738 m n.p.m.) oraz stroma, wymagająca siłowo Laserz Klettersteig (C/D) na Kleine Laserzwand (2568 m n.p.m.).
- Podczas naszego 3-dniowego pobytu udało nam się pokonać wszystkie 4 główne górskie ferraty. Z kolei „Wet Foot” odpuściliśmy – przez niski poziom wody w jeziorze trasa straciła swój urok i wydała nam się po prostu zbyt nudna. Ponadto wokół schroniska nie brakuje poważniejszych wyzwań dla wspinaczy – okoliczne ściany obfitują w liczne drogi (zarówno tradycyjne wielowyciągówki, jak i obite drogi sportowe) o trudnościach od III w skali tatrzańskiej aż po stopnie VIII i IX.
Po dotarciu na miejsce, sprawnym meldunku i zjedzeniu kolacji pozostało nam przygotować sprzęt i czekać na wyjście w góry kolejnego dnia.