Prognozy na ten dzień nie zostawiały złudzeń, poranek miały zdominować deszcz i gęsta mgła. Zaryzykowaliśmy jednak wyjazd w grupę Schobera (Schobergruppe), żeby zrobić pętlę łączącą schroniska Wangenitzseehütte oraz Lienzer Hütte.
Dojazd z Sagritz do Doliny Debanttal zajął około godziny. Końcówka trasy okazała się jednak bezlitosna dla naszego auta. Za dawnym zajazdem Gasthaus „Zur Säge” asfalt się skończył, a ostatnie 7 km to wąska, wyboista i kamienista droga szutrowa, która zmusiła nas do toczenia się na pierwszym i drugim biegu przez blisko 35–40 minut. Jakby tego było mało, przejazd zablokowało nam stado krów, które niespiesznie spacerowało przed maską. Na końcu tego toru przeszkód dotarliśmy na duży, dobrze przygotowany i całkowicie darmowy parking (Parkplatz Seichenbrunn).
Podejście do Wangenitzseehütte (2508 m n.p.m.) – najwyżej położonego schroniska w całej grupie Schobera, pokonaliśmy w gęstym „mleku”, przy niemal zerowej widoczności. Zrobiło się duszno, ale na szczęście jeszcze nie padało. Dopiero dosłownie kilkaset metrów przed budynkiem mgła nagle odpuściła, odsłaniając surowe ściany i taflę leżących tuż obok jezior Wangenitzsee oraz Kreuzsee.
Schronisko działało ostatnie dni przed zamknięciem w połowie września. W środku poza nami była jedynie grupa trzech Czechów oraz rodzina z Austrii. Zrobiliśmy krótką przerwę na własną kanapkę i gorącą herbatę (warto pamiętać, że obowiązuje tam wyłącznie płatność gotówką). Warto dodać, że schronisko od lat prowadzi rodzina z Polski.
W drodze powrotnej pogoda odwróciła się o 180 stopni. Chmury się rozeszły, wyszło słońce, a my wędrowaliśmy trawiastymi halami z widokiem na potężny Hochschober (3242 m n.p.m.) oraz charakterystyczną iglicę Glödis (3206 m n.p.m.). Pod koniec szlaku trafiliśmy na niesamowite widowisko, tradycyjny alpejski redyk (Almabtrieb). Pasterze sprowadzali ze szczytów setki owiec, a dźwięk mosiężnych dzwonków i krzyki pasterzy niosły się echem po całej dolinie.
Po drodze wstąpiliśmy na obiad do Lienzer Hütte (1977 m n.p.m.) Byliśmy tam sami. Przez chwilę myśleliśmy, że obiekt jest już zamknięty. Na szczęście kuchnia działała, a na stół wjechały genialne alpejskie klasyki: Tiroler Gröstl (smażone ziemniaki z boczkiem, cebulą i jajkiem sadzonym) oraz chrupiące knedle serowe Kaspressknödel. Dodatkowy plus, bez problemu zapłaciliśmy tam kartą.
Wiedzieliśmy z prognoz, że koło 16:00 ma wrócić deszcz, więc po obiedzie sprawnie ruszyliśmy w dół. Niestety popołudniowe załamanie pogody przyszło szybciej – ostatnią godzinę pokonywaliśmy już w gęstej ulewie, docierając do auta kompletnie przemoczeni. Na deser czekało nas jeszcze ponowne 7 km powolnego zjazdu wyboistym szutrem.
Informacje praktyczne
- Parking: Parkplatz Seichenbrunn (ok. 1670 m n.p.m.) na końcu doliny Debanttal (Oberes Debanttal)
- Dojazd z Sagritz: ok. 1 godz. (ostatnie 7 km od dawnego zajazdu Gasthaus „Zur Säge” to wąska, wyboista droga szutrowa – trzeba doliczyć ok. 35–40 min powolnej jazdy).
- Parametry całej pętli (Seichenbrunn – Wangenitzseehütte – Lienzer Hütte – Seichenbrunn): dystans ok. 13,5–14 km, suma podejść ok. 930 m, najwyższy punkt: przełęcz Untere Seescharte (2533 m n.p.m.), czas przejścia ok. 5,5–6 godz. (sam marsz ok. 5 godz.).
- Czasy na poszczególnych odcinkach:
- Parking → Wangenitzseehütte (2508 m n.p.m.): 4,8 km, ok. 2 godz. 40 min (+884 m).
- Wangenitzseehütte → Lienzer Hütte (1977 m n.p.m.): 5,8 km, ok. 2 godz. (-600 m).
- Lienzer Hütte → Parking: ok. 3,5 km, 1,5 godz. ścieżką wzdłuż potoku (lub 1 godz. szeroką drogą gospodarczą).